چون حال ابو بكر چنين باشد مال از كجا آورد كه چهل هزار دينار خراجى بر رسول صرف كند اين معنى هيچ عاقل قبول نكند پس باطل شد كه ابو بكر در مكّه چيزى صرف كرد . اگر گويند : در مدينه بود كه آنجا صرف كرد اصحاب سير و تواريخ و احاديث دانند ابو بكر بمدينه رسيد و جملهء صحابه محتاج معاونت انصار بودند بمال و مسكن ، و چون رسول را فتوح و غنايم حاصل شد رسول از مالها غنايم بديشان مىداد و اگرچه رسول داشت بمردم مىداد و فقرا ، و اختيارى بود نه اضطرارى ، ايشان همه وقت روايت كنند از شيوخ خود كه رسول در احيان طلب طعام كردى ، ابو بكر و عمر و ديگر مهاجرين گفتندى كه سه روزست كه طعام به شكم ما نرسيده است ، هر آنكس كه سه روز طعام نيابد چگونه چهل هزار دينار خراجى بر كسى تواند صرف كردن ؟ ! امّا وقاحت اين قوم بيش از آنست كه ترك خرافات و محالات چنين كنند . و نيز اتفاق است متقدمان را و اصحاب حديث را كه چون آيت : « يا أيّها الذين آمنوا اذا ناجيتم الرسول فقدّموا بين يدى نجواكم صدقة » فرود آمد جملهء مهاجر و انصار نشسته بودند و هيچ كس با رسول سخن نگفت تا امير المؤمنين على يك دينار بداد و دوازده درهم بستد و هر بار كه با رسول سخن گفت درمى به صدقه داد و سخن گفت تا آيت : « أأشفقتم ان تقدّموا بين يدي نجواكم صدقات » نازل شد و آيت اوّل را منسوخ كرد و آيهء اوّل آيه‌ايست كه از امّت جز امير المؤمنين على بدان كار نكرد ؛ و از امير المؤمنين على روايت كردند مخالف و مؤالف كه گفت : بخداى كه هيچ كس پيش از من بدين آيت كار نكرد . بدان كه ابو بكر در حال آنجا حاضر بود اگر بر درمى قادر بود و با رسول سخن نگفت تا درمى به صدقه نبايد دادن ، هر كه را بخل بدين غايت باشد كه با رسول سخن نگويد تا درمى وى را به صدقه نبايد دادن چگونه هزار دينار خراجى خرج رسول كند و اگر سخن از بهر آن با رسول نگفت كه بر درمى قادر نبود هر كه بر درمى قادر نبود چهل هزار دينار خراجى چگونه صرف تواند كرد ؟ ! » .